او ادامه داد: ما تقریبا در کشور همیشه دو دهک زیر خط فقر داشته ایم. بنابراین موضوع انتخاب احمدی نژاد را نمی‌توان تحلیلی اقتصادی کرد. انتخابات ریاست جمهوری نهم مهندسی شده بود وکسانی که قدرت و اطلاعات را در دست داشتند، در آن پیروز شدند. ضمن این که جناحی که نظامیان در آن بودند، می‌خواستند پروژه هسته‌ای را جلو ببرند و انتخابات را براساس آن تنظیم کردند. روزنامه کیهان هم اخیرا نوشت که در انتخابات، بسیج برای احمدی نژاد رای جمع کرد، یعنی استفاده از امکانات نظامی‌ با گستره‌ای وسیع تا روستاها.

مزروعی گفت: به نظر من دولت احمدی نژاد دولتی ویژه است که ساختار و البته نگاهی نظامی‌ و امنیتی دارد و تا اطلاع ثانوی هم تغییر این وضعیت دشوار است، مگر این که اتفاق خاصی در حوزه سیاسی رخ دهد. متاسفانه آنچه می‌تواند آینده کشور را رقم بزند، موضوع پرونده هسته‌ای است و تغییرات داخلی بعد از آن می‌تواند رخ بدهند.

وی افزود: این که دولت احمدی نژاد در شعارها قصد داشته به محرومین برسد و نفت را بر سر سفره‌ها ببرد، به نظر من بزرگ‌ترین مشکلش این است که هیچ برنامه یا قطب نمایی برای رسیدن و عملی کردن آن نداشته است. سیاست‌های دولت برخاسته از تصورات نادرست بوده که آن را عملیاتی کرده است و یکی از این سیاست‌های غلط، طرح تثبیت قیمت‌ها بود. همه بر اساس تجربه به این نتیجه رسیده اند که سیاست تثبیت قیمت‌ها به ضرر اقتصاد است و منجر به هرز روی منابع می‌شود. موضوع کاهش دستوری نرخ سود بانکی هم بانک‌ها را به مرز ورشکستگی رساند و اگر هم اکنون بر اساس‌ تراز نامه بانک‌ها با آن‌ها برخورد شود، مشخص می‌شود که دست کم چند تای آن‌ها ورشکسته هستند.

مزروعی گفت: دولت نهم می‌خواست توزیع درآمد را درجامعه بهتر کند، اما آمار نشان می‌دهد که ضریب جینی افزایش پیدا کرده و نابرابری در توزیع درآمد بیشتر شده است. حدود 35 درصد مردم زیرخط فقر قرار گرفته اند و نرخ تورم از 1/12 در سال 84 به 26 درصد در سال جاری رسیده است و علی رغم جلوگیری از پرداخت وام بانکی، باز هم نرخ تورم صعودی است. مجموع نرخ تورم در سه سال گذشته 40 درصد اما افزایش حقوق کارمندان 20 درصد بوده است. در حالی که دولت بیشترین درآمد نفتی را در سه سال گذشته داشته است، گزارش بانک مرکزی نشان می دهد هزینه‌های ارزی دولت احمدی نژاد در سه سال با هشت سال دولت خاتمی‌برابر است. نرخ رشد سرمایه‌گذاری نیز در پنج سال برنامه‌ی سوم 11 درصد بوده که در سه سال فعالیت دولت نهم به 8/4 رسیده است.

او در ادامه با بیان این که طرح تحول اقتصادی و هدفمند کردن یارانه‌ها بحثی 20 ساله است، گفت: به دلیل این که سیاست‌های دولت اشتباه بوده، در حال حاضر رقم یارانه‌ها به حدی افزایش یافته که دیگر هیچ دولتی قادر به پرداخت آن نیست. چگونه ممکن است 100 هزار میلیارد تومان یارانه توسط دولتی که کل بودجه اش 68 هزار میلیارد تومان است پرداخت شود؟ طبیعی است ادامه روند موجود ممکن نیست و هدفمند کردن یارانه‌ها یک اجبار است. اما آن چه مهم است این که چه نقشه‌‌ راهی برای هدفمند کردن یارانه‌ها وجود دارد؟ چگونه باید این کار را عملی کرد؟ اگر بخواهیم یارانه را نقدی پرداخت کنیم، سوال این است که چگونه منابع آن را تامین می‌کنیم. امروز مصرف گازوئیل در کشور از مصرف بنزین بیشتر است و گازوئیل عمدتا در بخش کشاورزی و حمل ونقل استفاده می‌شود. اگر ناگهان قیمت 16 تومانی کنونی گازوئیل را به 900 تومان خلیج فارس برسانیم، چنین شوکی را چگونه می‌توان کنترل کرد؟ اگر قیمت‌ها آزاد شود، یارانه‌های نقدی به چه بخشی از مردم تعلق می‌گیرد؟