اما نکته کلیدی من در نوشته قبلی این بود که چرا ایشان برای موضع گیری نسبت به انجمن از مطلب کذبی این چنین آغاز کرده اند:" سالی که خيلی هم ازش نگذشته است؛ «رئيس هيات مديره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران» داور جشنواره‌ی مطبوعات آن سال بود. يادداشت اقتصادی خودش، برنده‌ی جايزه‌ی «بهترين يادداشت اقتصادی سال» و سکه‌های زر مربوطه شد! " لابد ایشان بهتراز من میداند که چه سالی جایزه برده ام که اینگونه با قاطعیت مطلع نوشته اش را بیان آن قزار داده است تا بقیه متن اش را بر پایه این مطلع استوار سازد و به خواننده متن اش القاء نماید سالی که نکوست از بهارش پیداشت و انجمنی که رئیسش این است تکلیفش معلوم است وغیرمدنی و...است و باید تماشاگر مرگش بود! " ومن ضمن رد این مدعا نوشته بودم :" خوشبختانه گزارش سالانه و تجمیعی جشنواره های مطبوعات بارها از سوی معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد با همه جزئیات اعم از داوران و برندگان منتشر شده و در دسترس است و اگر ایشان توانست این مدعای خود را اثبات کند خوب حق با ایشان اما اگر نتوانست باید جرئت پذیرش اشتباه را داشته باشد و بنویسد که در این باره اشتباه و داوری نادرست کرده است و طبعا بقیه مطالب و مدعایش راجع به انجمن نیز بی اعتبار می شود." حالا ایشان این چنین نوشته اند :" سال دقيق اش را به خاطر ندارم (هشتاد و دو يا هشتاد و سه) اما خيلی خوب خاطرم هست که در تالار وحدت نشسته بوديم و مراسم اهداء جوايز را می‌نگريسيتم. «علی معلم» (مديرمسئول و صاحب‌امتياز ماهنامه‌ی سينمائی دنيای تصوير) مجری مراسم بود. و در لحظه‌ای که نام اين فرد را به عنوان «برنده‌ی بهترين يادداشت اقتصادی سال» خواند؛ خود به حيرت افتاد و سخنی هم به اين مضمون گفت که «ايشان هم داور بوده اند و هم برنده. خدا توفيق بيشتر به‌شان بدهد»! (من اگر اشتباه می‌کنم؛ علی معلم هست و می‌شود از ايشان پرسيد تا مطمئن شد.برخلاف ادعای اين فرد؛ من «فريب تبليغات اصولگرايان در اين زمينه» را نخورده ام. بلکه با همين چشم‌های خودم ديده‌ام و با همين گوش‌های خودم شنيده‌ام. وگرنه هرگز آن را به نقل از منبعی که ممکن است تحتِ منافع ناشی از رقابت‌های جناحی، خبری را منعکس کند يا نکند، نمی‌آوردم.
از اين جهت:
تنها در صورتی آماده‌ی پوزش و عذرخواهی خواهم بود که آقای «علی معلم»، مجری مراسم مزبور اين واقعه را انکار کنند. وگرنه بعيد نمی‌دانم که در فاصله‌ی برگزاری مراسم و اعلام رسمی ‌نتايج به روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها؛ و به منظور پيشگيری از آبروريزی بيشتر و ثبت در تاريخ و بی‌اعتبار شدن جشنواره و بی‌اعتبار شدن ساير جوايز در نتيجه‌‌ی چنين داوری پرمناقشه و پر حرف و حديثی؛ مسئولان وقت وزارت ارشاد تصميم به دستکاری در «نتيجه‌ی اعلامی ‌به رسانه‌ها» در خصوص «برنده‌ی بهترين يادداشت اقتصادی» گرفته باشند. تا رسوائی شفاهی، کتبی نشود و سنديت تاريخی پيدا نکند! " واقعا که خیلی عجیب است که ایشان هنوز حرف بنده را قبول ندارد ! همانگونه که در آن نوشته آوردم من از سال 76 به بعد در هیچیک از مسابقه های جشنواره مطبوعات شرکت نکردم که جایزه ببرم و حتی اگر توجبه لایتچسبک ایشان برای دستکاری در اسناد ارشاد را بپذیریم آیا در آن سالن و هنگام جایزه دادن روزنامه نگاران دیگری نبودند و اخبار این مراسم در مطبوعات منتشر نمی شد؟ حتی اگر باز بپذیریم که روزنامه های دوم خردادی برای حفظ آبروی من وانجمن و...اخبار یک چنین مراسمی را سانسور کرده باشند حداقل مطبوعات راست برای سندیت تاریخی و رسوایی خبر آنرا منتشر می کردند یا نه؟ باردیگر به ضرس قاطع می گویم که این مدعایی کذب و نادرست است و طبعا استناد ایشان به آقای معلم حجیت ندارد وبنده هم دسترسی به ایشان ندارم تا در مورد همین مدعا از ایشان بپرسم و چون از قدیم گفته اند که ارائه دلیل بر مدعی است برایشان است که از آقای معلم بر صدق این مدعایشان گواه بگیرند و ارائه کنند در غیر اینصورت مدعایی بدون دلیل و اعتبار است و البته من از پاسخ ایشان در یافتم حتی اگر ایشان براین موضوع آگاه شوند که مدعایی کذب را مطرح و برپایه آن ساختمانی سخت سست بنیان ساخته اند باز مثل غالب ما ایرانیان جرئت پذیرس اشتباه و عذر خواهی ندارند !
جدای ازمباحث نامرتبط با انجمن نقطه ثقل انتقادشان نسبت به انجمن این است :" انجمنی که نه در زمان تشکيل و نه در هنگام عملکرد خود، هرگز «رفتار مدنی» از خود بروز نداد و صرف‌نظر از آنکه حتا به مفاد اساسنامه‌ی خود وفادار نماند؛ و صرف‌نظر از آنکه به لطايف‌الحيل از ورود «روزنامه‌نگاران غيرهمسو» (اعم از مستقل‌ها و محافظه‌کاران) به اين مجموعه ممانعت کرد؛ حتا در مواردی که می‌بايست خصلتِ همه‌نگرانه‌ی صنفی» از خود به معرض نمايش می‌گذاشت و از حقوق روزنامه‌نگاران و مطبوعات غيرهمسو نيز پشتيبانی می‌نمود؛ کمترين واکنش حمايت‌آميزی از خود نشان نداد. " خوب ایشان در مورد « رفتار غیر مدنی » و « عدم وفاداری به مفاد اساسنامه » هیچ دلیلی اقامه نکرده اند و باز مثل غالب ایرانیان فقط کلی گویی کرده اند و تنها نکته ای که در ادامه آورده اند اینکه اداره کنندگان انجمن :" آنکه به لطايف‌الحيل از ورود «روزنامه‌نگاران غيرهمسو» (اعم از مستقل‌ها و محافظه‌کاران) به اين مجموعه ممانعت کرد " که تحقیقا کذب و نادرست است . برای اثبات نادرستی این مدعا فقط کافی است به انجمن تشریف بیاورند و فهرست اعضا را ببیند تا دریابند که روزنامه نگاران عضو انجمن همه گرایشات فکری و سیاسی موجود در جامعه ایران را پوشش می دهند و از قضا اکثریت متعلق به محافظه کاران و مستقل هاست . از برهان خلف هم می شود برای اثبات کذب بودن این مدعا استفاده کرد و آن اینکه ایشان یک روزنامه نگار بقول ایشان غیر همسو را نشان دهدکه برای عضویت در انجمن به انجمن مراجعه کرده است و انجمن اورا بدلیل همسو نبودن ! نپذرفته است . به صراحت اعلام می دارم و فهرست اعضای انجمن نشان می دهد که ملاک عضویت در انجمن جز روزنامه نگار بودن نبوده است و اگر توانست غیر از اینرا نه با مدعا بلکه دلیل وشاهد اثبات کند آنوقت حق با ایشان است و اتفاقا یکی از دلایل مخالفت با انجمن توسط برخی چهره های شاخص اقتدارگرا همین موضوع است . درمورد ادعای دیگر ایشان هم فقط کافی است از دفاع انجمن برای نشریات شلمچه و روزنامه های سیاست و ایران در دست دولت نهم و خبرگزاری فارس ( که در دشمنی اش با انجمن هیچ حد و مرز نمی شناسد ) در همین یکسال اخیراشاره نمایم وایضا نشریات مستقلی مثل نامه و زنان و...
اما در مورد این گزاره ایشان که :" واکنش انجمن صنفی روزنامه‌نگاران به «لغو امتياز ده‌ها نشريه‌ی مستقل غيرخودی» توسط «هيات‌ نظارت بر مطبوعاتِ دولتِ اصلاح‌طلب» به بهانه‌ی عدم رعايت ترتيب انتشار و با استناد به ماده‌ی ۱۶ قانون مطبوعات (از جمله آبان، کارنامه، يک‌هفتم، جهان انديشه و ...) چه بود؟! (در حالی که اغلب آنان پس از دريافت اخطار؛ چنانچه هفته‌نامه بودند، تقاضای «تبديل موعد انتشار به ماهانه» را تقديم هيات نظارت کرده بودند.) حق با ایشان است چرا که در هیات مدیره انجمن به این جمع بندی نرسیدند که این کار خلاف قانون مطبوعات فعلی است ( هرچند انجمن نسبت به قانون مطبوعات فعلی نگاه انتقادی دارد) وبنابراین انجمن در سایه یک بحث جمعی به چنین نظری رسید و هیچگاه نسبت به نشریاتی که مشمول ماده 16 قانون مطبوعات شدند موضع نگرفت بدون آنکه به گرایش فکری و سیاسی آنها توجه داشته باشد و اگر ایشان نشان داد که در یک مورد انجمن در این باره موضع گرفته است حق با ایشان است و در موارد دیگری که انجمن راجع به توقیف یا تعطیلی مطبوعات موضع گرفته است از این منظر بوده که آن اقدام با موازین قانونی و حقوقی انطباق نداشته است .
در مورد واکنش روزنامه نگاران هم من نمی توانم پاسخگوی ایشان باشم و باید منتظر حضورشان در مجمع عمومی بود چرا که محل اصلی اعلام نظر و تصمیم گیری اعضای انجمن در مجمع عمومی است . در پایان از اینکه ایشان بنده را متوجه این موضوع کرده اند که حاکمان فعلی « دموکرات تر» از اصلاح طلبان گذشته هستند تشکر می کنم و امید وارم در همراهی و همگامی با ایشان در پیشبرد روند دموکراسی در ایران موفق و موید باشند و جز اینکه بگویم « واقعا وقاحت حد و مرز نمی شناسد » و دست به محاسنم بکشم ، حرفی ندارم.