« رکود اقتصادی؛ چرا؟ | صفحه اول | پیامدهای افزایش قیمت نفت »

20 آبان 84

زندان های مخفی

در چند روز اخیر اجبارا به اخبار صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران گوش می دادم. طبق معمول اخبار این رسانه ملی گزینشی و جهت دار بود و بیشتر از آنکه بازگویی اخبار و حوادث رخ داده در جهان و ارائه تصویری واقعی برای مخاطبان باشد ارائه تصویری کج و معوج از جهان و القای نوعی ایدئولوژی خاص (ستیز با جهان غیرخودی) و توجیه برخی سیاست های داخلی و خارجی اقتدارگرایان حاکم در جمهوری اسلامی اسلامی ایران را پیگیری می کند. تحلیل محتوای هر روزه اخبار رسانه ملی قطعا می تواند یکی از تحقیقات ماندنی در زمینه نوع نظام ارتباطی و نقش این رسانه ملی در عرصه تحولات داخلی و روابط خارجی ایران باشد.

اما آنچه باعث قلمی شدن این مطلب شد اینکه در اخبار چند روز اخیر این رسانه ملی (در همه شبکه های صداوسیما) به کرات با استناد به گزارش «سازمان دیده بان حقوق بشر» منتشره در برخی رسانه های غربی از قبیل روزنامه «واشنگتن پست» درباره اینکه آمریکا به بهانه مبارزه با تروریسم در هشت کشور اروپای شرقی «زندان های مخفی» برای بازداشت و نگهداری تروریست ها براه انداخته است، این خبر تکرار و تحلیل می شد لابد با این نیت و انگیزه که ای ایرانیان چه نشسته اید که «حقوق بشر» در «زندان های مخفی» بدست آمریکاییان جنایتکار در حال نابود شدن است و باید در این باره کاری کرد و ...

واقعا بنده نمی دانم اینهایی که این اخبار شاذ و بعضا غیرواقعی را گزینش، منتشر و به خورد مردم می دهند در کجا زندگی می کنند؟ و چه تصویری از محیطی که در آن زندگی می کنند و مردم ایران دارند؟ جدای از آنکه برایم معلوم نیست که از چه زمانی برای اداره کنندگان صداوسیما «سازمان دیده بان حقوق بشر» و «رسانه های غربی» مرجع معتبر برای انتقال اخبار شده اند؟

لابد اینان توجه دارند که اگر گزارش این سازمان و رسانه های غربی درباره «زندان های مخفی» مورد تبلیغ صداوسیما درست باشد حتما گزارش آنها در مورد وضعیت «حقوق بشر»، «زندان های ایران» ، «روزنامه نگاران»، «گنجی» و ... نیز باید درست باشد مگر اینکه طبق معمول همه اقتدارگرایان حاکم در ایران به سیاست یک بام و دو هوا معتقد باشند و اینکه هدف وسیله را توجیه می کند!

از باب دیگر نیز می شود بر این شیوه رایج صداوسیما ایراد گرفت و آن اینکه آیا وجود داشتن «زندانهای مخفی» فقط در کشورهای دیگر و توسط آمریکا بد است یا اینکه در هر کجای عالم و توسط هر کشوری اینکار بد و محکوم است؟ و به ویژه اگر توسط کشوری در رابطه با اتباع خودش باشد؟ قطعا اگر گردانندگان صداوسیما، که بر روی اینگونه اخبار اینگونه حساسیت دارند ذره ای انصاف و مروت داشته باشند، پاسخ خواهند داد که وجود «زندان های مخفی» در هر کجا و توسط هر کشوری باشد بد و محکوم است و به ویژه اگر توسط کشوری در رابطه با اتباع خودش باشد.

حال بنده می پرسم چرا صدا و سیما در رابطه با افرادی که در پرونده موسوم به سایت های اینترنتی و وبلاگ نویسان بازداشت و به «زندان مخفی» برده شدند، نه تنها سکوت مرگبار کرد بلکه همدست و همراه و توجیه گر این ماجرا و دست اندرکار آن پرونده شد؟ همین سئوال را می توان درباره وضعیت «زندان» آقای گنجی در شرایط کنونی کرد، و ایضا در مورد افرادی که بدلائل واهی گرفتار و بازداشت و به «زندان مخفی» برده می شوند و فریادشان به جایی نمی رسد و ...

از قدیم گفته اند خوب است انسان یک سوزن به خودش بزند و یک جوالدوز به دیگران! بنده به عنوان فردی که علقه فکری و عاطفی به نظام جمهوری اسلامی ایران دارم فکر نمی کنم که بشود شبانه و روز دیگران را بدلیل رعایت نکردن حقوق بشر و ... محکوم کرد اما در همانحال در ایران اولیه ترین حقوق انسانها بهردلیلی رعایت نشود. نمی شود به تکرار و تایید گزارش های نهادهای بین المللی حقوق بشر و رسانه ها ... در مورد دیگران پرداخت اما وقتی به ایران می رسد آنها را متهم به انگیزه های سیاسی و دروغپردازی کرد، و من نمی دانم چگونه ما می توانیم برخی بگیر و ببندها و توقیف ها و رفتارها را توجیه کنیم، و به ویژه آنچه را بر سر امثال «گنجی» رفته و می رود و واقعا کدام وجدان انسانی یا باور دینی و اخلاقی می تواند در مقابل اینگونه اعمال بی تفاوت باشد؟

نظرات
جناب مزروعی
باسلام
این سرطان بدخیمی که مردم ایران راعارض گردیده است دراثر زیاده روی وناپرهیزی ها وناسپاسی های گذشته است (به قول جناب تاگور(خدایش ازاوراضی باد)گرگها خانگی شده اند وعلاج این درنده خویی وازبین بردن این خون آشامانی که معتاد خون بیچارگان شده اند باچند مقاله وسخنرانی وبیانیه عده ای که خودنیزدربوجود آمدن این روند وفرآیند دخیل بوده اندوخودنیز مبتلا به سرطان لاعلاج استبداد(زدگی) هستند وهمگی بالقوه مستبدانی هستندکه اگرپایش بیفتد روی هیتلرها واستالین ها وصدام هاو... راسفیدکرده ومی کنند امکان پذیر نیست وچون سرابی هایی می ماند که همه ماتشنه لبان را درجستن یک قطره آب حیات (آزادی)به تکاپو ودست وپازدندهای بیهوده واداشته
ودراین مسیرازفرط تشنگی ازپا خواهیم افتاد .
به امید روزی که این درد بی درمان را نوش دارویی پیدا شوداما نه بعدازمرگ سهرابها آمین!
مزروعی:بااین نگاهی که شما دارید فقط باید"دستی ازغیب برون آید کاری بکند"که ظاهرا وباطنا چنین دستی وجود ندارد!وهمین دیدگاههاست که منجی گرایی ماایرانی هارارقم زده است واوضاعمان بهبود نمی یابد ومطمئنا تاروزگاری که این چنین فکرمی کنیم اوضاعمان بهبود نخواهدیافت .هریک ازمادر
برابر وضعیت موجودمسئولیت داریم وباید به مسئولیت خودمان دراین باره واقف گشته وباتلاش وکوشش ومجاهده خوداین وضعیت را تغییردهیم وگرنه نمی توانیم




 

all right reserved for dreamdesign.ir  - © Copyright 2007