« دولت روحانی در تله نقدینگی | صفحه اول | جامعه پیچیده و شیوه های اقتدارگرایانه »

2 فروردین 93

ادیان ابراهیمی و قاعده طلایی اخلاق

این حدیث معروف است که پیامبرگرامی اسلام فرمود : " همانا من برانگیخته شدم برای تمام کردن مکارم اخلاق "، و از اینرو می توان گفته که جوهره و ذات ادیان ابراهیمی دعوت به مکارم اخلاقی است، و اگر احکام و شریعتی دارند برای عمق بخشی و نهادینه کردن رفتارهای اخلاقی در درون مومنان است. در بسیاری از آموزه های دینی بر تهذیب و تزکیه و مجاهده با نفس تصریح و تاکید شده است و اینکه خداوند هدف از ارسال رسل و انزال کتب و میزان را برپایی قسط و عدل توسط مردم دانسته است، جز برپایه عمل به این آموزه های دینی میسّر نبوده و نیست. جامعه دینی، جامعه ای عادلانه و اخلاقی است، و غیر از این چه باشد هرچند می تواند نام جامعه و حکومت دینی داشته باشد اما آنچه پیامبران الهی و ادیان ابراهیمی می خواسته اند، نیست!

در میان معیارهای اخلاقی قاعده ای وجود دارد که به « قاعده طلایی اخلاق » مشهور گشته است و آن این است : هرچه را برخود می پسندی بر دیگران بپسند، و هرچه را برخود نمی پسندی بردیگران هم مپسند. در آموزه های اسلامی مضمون چنین کلامی را به نقل ازپیامبر آورده اند اما عین چنین مضمونی را در انجیل دیدم که حکایت از مضمون اخلاقی واحد در « ادیان ابراهیمی ئ قاعده طلایی اخلاق » می کند : " حکم مکنید تا بر شما حکم نشود، زیرا بدان طریقی که حکم کنید بر شما نیز حکم خواهد شد و بدان پیمانه ای که بپیمائید برای شما خواهند پیمود. و چون است که خار را در چشم برادر خود می بینی و چوبی که درچشم خود داری نمی یابی؟ " ( انجیل متی، باب هفتم )
براستی چقدر از ما مسلمانان یا دیگر پیروان ادیان ابراهیمی پایبند به این قاعده اخلاقی هستیم؟




   ارسال نظر:

 

all right reserved for dreamdesign.ir  - © Copyright 2007