« January 2009 | صفحه اول | March 2009 »

February 28, 2009

فقر و عدالت اجتماعی

در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی شاید هیچ موضوعی به اندازه «فقر و عدالت اجتماعی» مورد بحث و کانون توجه نیروهای سیاسی و اجتماعی و دولت ها نبوده است. توجه به این موضوع که برآمده از آرمان انقلاب اسلامی است؛ انقلابی که «انقلاب مستضعفان» هم نام گرفت، کم و بیش راهبر سیاست های اقتصادی بوده است که کاهش فقر و شکاف طبقاتی را در جامعه هدف گرفته و برپایی الگویی از «عدالت اجتماعی» را نشانه رفته است.کالبدشکافی روند طی شده طی سال های پس از انقلاب برای کاهش «فقر» و تحقق «عدالت اجتماعی» خود بحث مبسوطی را می طلبد و در حوصله این مقال نیست، اما به جرات می توان گفت هیچ یک از دولت های پس از انقلاب به اندازه دولت احمدی نژاد روی این موضوع متمرکز نشده و مانور نداده است؛ آنچنان که حامیان این دولت آن را به «گفتمان عدالت» تعبیر می کنند.

تکیه این دولت بر شعارهایی همچون «مبارزه با فقر و فساد و تبعیض»، «عدالت محوری»، «مبارزه با مافیاهای اقتصادی»، «بردن نفت سر سفره های مردم» و... و نقد مستمر دولت های گذشته که در این باره موفق عمل نکرده اند، شاهدی محکم بر این مدعاست اما سوال مهم این است که اکنون و در سال پایانی مسوولیت دولت نهم کارنامه این دولت چه عملکردی را در ارتباط با موضوع «فقر و عدالت اجتماعی» به نمایش می گذارد؟
بر پایه گزارشات منتشره توسط مراجع آماری کشور با اینکه دولت نهم بیشترین بهره مندی از درآمد نفت را نسبت به همه دولت های پس از انقلاب داشته است (270 میلیارد دلار در مقایسه با کل درآمد 713 میلیارد دلاری سال های پس از انقلاب) اما به دلیل اتخاذ و اعمال سیاست های نادرست اقتصادی، عملکردی در تقابل با آنچه هدف گذاری کرده بود یعنی کاهش «فقر» و تحقق «عدالت اجتماعی» بر جای گذاشته است. روند افزایشی نرخ تورم از 1/12 درصد در سال 84 به 25 درصد در سال جاری خود بهترین شاخص توضیح دهنده این وضعیت است که با رجوع به شاخص های دیگر همچون ضریب جینی، نسبت دهک های درآمد، خط فقر نسبی و مطلق تکمیل می شود. هر چند وزارت رفاه دولت نهم که مسوولیت محاسبه و اعلام خط فقر و رصد وضعیت «عدالت اجتماعی» را در جامعه دارد به صراحت از انجام این مسوولیت استنکاف کرده و توجیه های عجیب و غریبی برای آن بیان می دارد ولی واقعیت جامعه و تلخی «فقر» آشکارتر از آن است که بشود آن را کتمان کرد و همچنان مزیت دولت نهم را در تکیه بر «گفتمان عدالت» دانست.
افزوده شدن سالی حداقل دو درصد بر افراد زیر خط «فقر» حاصل عملکرد اقتصادی دولت نهم است و دریافت این موضوع نیاز چندانی به محاسبه ندارد. فقط کافی است به سبد هزینه خانوارهای ایرانی در شهرها و روستاها و درآمد آنها نگاه شود.
اگر میزان خط «فقر» بر پایه اعلام بانک مرکزی در شهرها ماهی 780 هزار تومان و در روستاها 480 هزار تومان برای یک خانوار چهار نفره در ماه باشد، چند درصد از خانوارهای ایرانی درآمدشان زیر این خط است؟ اینکه کمیته امداد اعلام کرده است از سال 81 به این طرف 30 درصد به خانوارهای تحت پوشش اش اضافه شده است جای تعجب چندانی ندارد و اینکه آیا منظور اصولگرایان حاکم از «گفتمان عدالت» دستیابی به چنین وضعیتی بوده است؟ قطعاً در روزهای آتی و ایام تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری دهم همچنان «فقر و عدالت اجتماعی» موضوع اصلی بحث ها و گفت وگوی نامزدهای انتخابات خواهد بود اما با توجه به تجربه های به دست آمده در دولت های گذشته شهروندان ایرانی و به خصوص اقشار فقیر و متوسط این فرصت را خواهند داشت که در این باره داوری و انتخاب کنند.

February 25, 2009

با حضور مردم وضع تغییر می کند

رجبعلی‎ ‎مزروعی،‎ ‎نماینده‎ ‎مجلس‎ ‎ششم‎ ‎در‎ ‎گفت‎ ‎وگو‎ ‎با‎ ‎روز‎ ‎می‎ ‎گوید‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎در‎ ‎نهایت‎ ‎با‎ ‎یک‎ ‎کاندیدا‎ ‎وارد‎ ‎انتخابات‎ ‎خواهند‎ ‎شد. او همچنین‎ ‎تاکید‎ ‎می‎ ‎کند‎ ‎که "مسایلی‎ ‎مانند‎ ‎سرمقاله‎ ‎روزنامه‎ ‎کیهان‎ ‎در‎ ‎خصوص‎ ‎احتمال‎ ‎قتل‎ ‎محمد‎ ‎خاتمی‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎قولی‎ ‎پاکستانیزه‎ ‎شدن‎ ‎وضعیت‎ ‎ایران،‎ ‎تنها‎ ‎برای‎ ‎ترساندن‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎وایجاد‎ ‎جنگ‎ ‎روانی‎ ‎است،‎ ‎ولی‎ ‎این‎ ‎مردم‎ ‎هستند‎ ‎که‎ ‎درنهایت‎ ‎تصمیم‎ ‎می‎ ‎گیرند."‏

‎امید‎ ‎معماریان‎ ‎
[email protected] info

این‎ ‎گفت‎ ‎وگو‎ ‎را‎ ‎می‎ ‎خوانید. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎مهمترین‎ ‎مساله‎ ‎ای‎ ‎که‎ ‎می‎ ‎تواند‎ ‎کاندیداهایی‎ ‎غیر‎ ‎از‎ ‎آقای‎ ‎احمدی‎ ‎نژاد‎ ‎را‎ ‎تحت‎ ‎تاثیر‎ ‎قرار‎ ‎بدهد و مثلا‎ ‎انتخابات‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎حالت‎ ‎رقابتی‎ ‎خارج‎ ‎کند، چیست؟‎‎
‎ ‎
انتخابات‎ ‎حالا‎ ‎هم‎ ‎از‎ ‎حالت‎ ‎رقابتی‎ ‎خارج‎ ‎است. الان‎ ‎مجری‎ ‎و‎ ‎ناظر‎ ‎بر‎ ‎انتخابات‎ ‎از‎ ‎یک‎ ‎جناح‎ ‎و‎ ‎یک‎ ‎فکر‎ ‎است؛‎ ‎فکر‎ ‎نمی‎ ‎کنم‎ ‎باید کار‎ ‎دیگری‎ ‎صورت‎ ‎بگیرد. همه‎ ‎نهادهای‎ ‎حکومتی‎ ‎به‎ ‎یک‎ ‎جهت‎ ‎گرایش‎ ‎دارند. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎این‎ ‎یکدستی چه‎ ‎نگرانیهایی را‎ ‎برای‎ ‎رای‎ ‎دهندگان‎ ‎به‎ ‎همراه‎ ‎خواهد‎ ‎داشت؟‎ ‎نگرانی‎ ‎اینکه‎ ‎فکر‎ ‎کنند‎ ‎یک‎ ‎کاندیدا‎ ‎از‎ ‎قبل‎ ‎انتخاب‎ ‎شده‎ ‎است؟‎‎
‎ ‎
اکثریت‎ ‎قریب‎ ‎به‎ ‎اتفاق‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎شرایط‎ ‎آگاه‎ ‎هستند‎ ‎و‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎می‎ ‎شناسند‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎بستگی‎ ‎به‎ ‎آنها‎ ‎دارد‎ ‎که‎ ‎فکر‎ ‎کنند‎ ‎که‎ ‎آیا‎ ‎امکان‎ ‎تغییر‎ ‎وجود‎ ‎دارد‎ ‎یا‎ ‎نه؟‎ ‎اگر‎ ‎بخواهیم‎ ‎شبیه‎ ‎سازی‎ ‎کنیم‎ ‎وضعیت‎ ‎الان‎ ‎مانند‎ ‎دوم‎ ‎خرداد‎ ‎سال‎ ۷۶ ‎است. بستگی‎ ‎به‎ ‎مردم‎ ‎دارد‎ ‎که‎ ‎چقدر‎ ‎خواهان‎ ‎تغییر‎ ‎و‎ ‎تاثیر‎ ‎گذاری‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎شرایط‎ ‎باشند‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎انتخابات‎ ‎شرکت‎ ‎کنند. تنها‎ ‎عاملی‎ ‎که‎ ‎می‎ ‎تواند‎ ‎این‎ ‎وضعیت‎ ‎غیرعادلانه‎ ‎و‎ ‎غیررقابتی‎ ‎را‎ ‎تغییر‎ ‎دهد‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎مردم‎ ‎با‎ ‎حضور‎ ‎پرشورشان‎ ‎خیلی‎ ‎از‎ ‎چیزهایی‎ ‎راکه‎ ‎می‎ ‎خواهند‎ ‎تغییر‎ ‎بدهند. غیر‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎فکر‎ ‎نمی‎ ‎کنم‎ ‎بتوان‎ ‎کار‎ ‎دیگری‎ ‎انجام‎ ‎داد. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎با‎ ‎توجه‎ ‎به‎ ‎سیستم‎ ‎انتخاباتی‎ ‎ایران،‎ ‎وقتی‎ ‎فاصله‎ ‎کاندیداهای‎ ‎اول‎ ‎و‎ ‎دوم‎ ‎وسوم‎ ‎کم‎ ‎باشد‎ ‎امکان‎ ‎برخی‎ ‎مانورها‎ ‎برای‎ ‎تغییر‎ ‎رای‎ ‎وجود‎ ‎دارد. نمونه‎ ‎اش‎ ‎ماجرای‎ ‎آقای‎ ‎کروبی‎ ‎در‎ ‎انتخابات‎ ‎قبلی‎ ‎که‎ ‎ایشان‎ ‎گفتند‎ ‎چند‎ ‎ساعتی‎ ‎در‎ ‎شب‎ ‎انتخابات‎ ‎خوابشان‎ ‎برد‎ ‎و‎ ‎ناگهان‎ ‎از‎ ‎نفر‎ ‎دوم‎ ‎به‎ ‎نفر‎ ‎سوم‎ ‎جایشان‎ ‎تغییر‎ ‎کرد. آیا‎ ‎کاندیدایی‎ ‎وجود‎ ‎دارد‎ ‎که‎ ‎بتواند‎ ‎با‎ ‎فاصله‎ ‎زیاد‎ ‎آقای‎ ‎احمدی‎ ‎نژاد‎ ‎را‎ ‎پشت‎ ‎سر‎ ‎بگذارد؟‎‎
‎ ‎
من‎ ‎با‎ ‎نظر‎ ‎آقای‎ ‎کروبی‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎انتخابات‎ ‎گذشته‎ ‎موافق‎ ‎نیستم. چرا‎ ‎که‎ ‎مجری‎ ‎انتخابات‎ ‎گذشته‎ دولت ‎آقای‎ ‎خاتمی‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎شکستی‎ ‎که‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎خوردند‎ ‎بیشتر‎ ‎ناشی‎ ‎از‎ ‎تعدد‎ ‎کاندیداهایی‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎داشتند. بعد‎ ‎ما‎ ‎یک‎ ‎انتخابات‎ ‎شوراها‎ ‎و‎ ‎مجلس‎ ‎هشتم‎ ‎را‎ ‎داشتيم. ‏مساله‎ ‎ای‎ ‎که‎ ‎ما‎ ‎با‎ ‎آن‎ ‎مواجه‎ ‎هستیم‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎همه‎ ‎کسانی‎ ‎که‎ ‎دست‎ ‎اندر‎ ‎کار‎ ‎برگزاری‎ ‎انتخابات‎ ‎هستند‎ ‎از‎ ‎یک‎ ‎جناح‎ ‎سیاسی‎ ‎هستند. این وضع تاکنون ‏‎ ‎بی‎ ‎سابقه‎ ‎بوده‎ ‎است. بنابراین‎ ‎تنها‎ ‎راهش‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎مردم‎ ‎حضور‎ ‎پرشور‎ ‎داشته‎ ‎باشند‎ ‎که‎ ‎بتوانند‎ ‎بر‎ ‎این‎ ‎مشکل‎ ‎فائق‎ ‎بیایند. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎شما‎ ‎در‎ ‎شورای‎ ‎سردبیری‎ ‎بسیاری‎ ‎از‎ ‎روزنامه‎ ‎های‎ ‎اصلاح‎ ‎طلب‎ ‎بوده‎ ‎اید. خیلی‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎روزنامه‎ ‎ها‎ ‎به‎ ‎خاطر‎ ‎چاپ‎ ‎انتقادات‎ ‎خیلی‎ ‎ساده‎ ‎تعطیل‎ ‎شدند‎ ‎بدون‎ ‎اینکه‎ ‎توضیحات‎ ‎مدیران مسئول شان‎ ‎پذیرفته‎ ‎بشود. ‏‎ ‎الان‎ ‎شاهد‎ ‎هستیم‎ ‎که‎ ‎روزنامه‎ ‎ای‎ ‎مانند‎ ‎کیهان‎ ‎از‎ ‎پاکستانیزه‎ ‎شدن‎ ‎انتخابات‎ ‎ایران‎ ‎و‎ ‎احتمال‎ ‎قتل‎ ‎آقای‎ ‎خاتمی‎ ‎سخن‎ ‎می‎ ‎گوید. به‎ ‎نظر‎ ‎شما‎ ‎این‎ ‎برخورد‎ ‎دوگانه‎ ‎با‎ ‎روزنامه‎ ‎ها‎ ‎ناشی‎ ‎از‎ ‎چیست‎ ‎و‎ ‎تاثیرش‎ ‎روی‎ ‎انتخابات‎ ‎آينده‎ ‎چه‎ ‎خواهد‎ ‎بود؟‎‎
‎ ‎
کار‎ ‎روزنامه‎ ‎کیهان‎ ‎بیشتر‎ ‎شبیه‎ ‎طنز‎ ‎است،‎ ‎برای‎ ‎اینکه‎ ‎شرایط‎ ‎ایران‎ ‎با‎ ‎شرایط‎ ‎پاکستان‎ ‎از‎ ‎زمین‎ ‎تا‎ ‎آسمان‎ ‎متفاوت‎ ‎است. ‏بنابراین‎ ‎فکر‎ ‎نمی‎ ‎کنم‎ ‎هیچ‎ ‎کدام‎ ‎از‎ ‎وجوه‎ ‎تشابهی‎ ‎که‎ ‎این‎ ‎روزنامه‎ ‎به‎ ‎آن‎ ‎اشاره‎ ‎کرده‎ ‎بود‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎ایران‎ ‎مصداق‎ ‎داشته‎ ‎باشد. ‏گمان‎ ‎من‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎دوستان‎ ‎تنها‎ ‎مساله‎ ‎ای‎ ‎که‎ ‎دنبال‎ ‎می‎ ‎کردند‎ ‎ترساندن‎ ‎آقای‎ ‎خاتمی‎ ‎و‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎بوده‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎چون‎ ‎تطبیقی‎ ‎با‎ ‎واقعیات‎ ‎جامعه‎ ‎ما‎ ‎ندارد‎ ‎تنها‎ ‎می‎ ‎توان‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎یک‎ ‎طنز‎ ‎انتخاباتی‎ ‎یاد‎ ‎کرد. فکر‎ ‎نمی‎ ‎کنم‎ ‎خوابی‎ ‎که‎ ‎این‎ ‎دوستان‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎شکل‎ ‎تصویر‎ ‎کرده‎ ‎اند‎ ‎واقعیت‎ ‎داشته‎ ‎باشد. همان‎ ‎طور‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎بسیاری از‎ ‎مطالب‎ ‎دیگری‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎جنس‎ ‎نوشته‎ ‎اند‎ ‎واقعیت‎ ‎خارجی‎ ‎نداشته‎ ‎است. مگر‎ ‎آن‎ ‎چیزهایی‎ ‎که‎ ‎مثلا‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎پرونده‎ ‎وب‎ ‎لاگ‎ ‎نویسان‎ ‎نوشتند‎ ‎تحقق‎ ‎پیداکرد؟‎ ‎یک‎ ‎کارهای‎ ‎روانی‎ ‎می‎ ‎خواهند‎ ‎بکنند‎ ‎که‎ ‎وضعیت‎ ‎را‎ ‎تغییر‎ ‎دهند. آنها‎ ‎شدیدا‎ ‎از‎ ‎رجوع‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎در‎ ‎انتخابات‎ ‎می‎ ‎ترسند‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎همین‎ ‎جهت‎ ‎می خواهند یک‎ ‎جنگ‎ ‎روانی‎ ‎ایجاد‎ ‎کنند. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎اگر‎ ‎چنین‎ ‎مطلبی‎ ‎را‎ ‎یک‎ ‎روزنامه‎ ‎مستقل‎ ‎یا‎ ‎اصلاح‎ ‎طلب‎ ‎می‎ ‎نوشت‎ ‎سرنوشتش‎ ‎چه می شد؟‎‎
‎ ‎
من‎ ‎جای‎ ‎کسانی‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎روزنامه‎ ‎ها‎ ‎تصمیم‎ ‎می‎ ‎گیرم‎ ‎نیستم‎ ‎که‎ ‎جواب‎ ‎این‎ ‎سوال‎ ‎را‎ ‎بدهم. بنده‎ ‎با‎ ‎تعطیلی‎ ‎و‎ ‎توقیف‎ ‎مطبوعات‎ ‎مخالفم. هیچ‎ ‎روزنامه‎ ‎ای‎ ‎حتی‎ ‎اگر‎ ‎روزنامه‎ ‎کیهان‎ ‎باشد‎ ‎به‎ ‎نظرم‎ ‎نباید‎ ‎تعطیل‎ ‎شود.
‏‎ ‎‎ ‎
‎‎سرمقاله‎ ‎کیهان‎ ‎هیچ‎ ‎نگرانی‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎میان‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎ایجاد‎ ‎نکرده‎ ‎است؟‎‎
‎ ‎
من‎ ‎هیچ‎ ‎نگرانی‎ ‎ندارم،برای‎ ‎اینکه در ‏‎ ‎جامعه‎ ‎ما‎ ‎چنین‎ ‎چیزهایی‎ ‎نمی‎ ‎تواند‎ ‎اتفاق‎ ‎بیافتد. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎بحثی‎ ‎شده‎ ‎بود‎ ‎که‎ ‎طی‎ ‎چند‎ ‎ماه‎ ‎آینده‎ ‎مذاکرات‎ ‎بین‎ ‎ایران‎ ‎وآمریکا‎ ‎به‎ ‎نحوی‎ ‎آغاز‎ ‎خواهد‎ ‎شد. آیا‎ ‎این‎ ‎موضوع‎ ‎در‎ ‎تصمیم‎ ‎گیری‎ ‎مردم‎ ‎در‎ ‎انتخابات‎ ‎آتی‎ ‎موثر‎ ‎است‎ ‎یا‎ ‎مردم‎ ‎همچنان‎ ‎مسائلی‎ ‎چون‎ ‎اقتصاد‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎موضوع‎ ‎اصلی‎ ‎در‎ ‎رای‎ ‎دادنشان‎ ‎در‎ ‎نظر‎ ‎خواهند‎ ‎گرفت؟‎‎
‎ ‎

فکر‎ ‎نمی‎ ‎کنم‎ ‎بتوان‎ ‎چنین‎ ‎برداشتی‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎موضوع‎ ‎داشت. من‎ ‎معتقدم‎ ‎دولت‎ ‎آمریکا‎ ‎می‎ ‎تواند‎ ‎با‎ ‎همین‎ ‎دولت‎ ‎آقای‎ ‎احمدی‎ ‎نژاد‎ ‎گفت‎ ‎وگو‎ ‎کند‎ ‎ومشکلات‎ ‎فیمابین‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎حالت‎ ‎تنش‎ ‎زایی‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎تنش‎ ‎زدایی‎ ‎ببرد. اما‎ ‎در‎ ‎عین‎ ‎حال‎ ‎معتقدم‎ ‎که‎ ‎اکثریت‎ ‎مردم‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎مساپل‎ ‎آشنا‎ ‎هستند‎ ‎و‎ ‎می‎ ‎دانند‎ ‎روندها‎ ‎چیستند. این‎ ‎موضوعات‎ ‎در‎ ‎رای‎ ‎دادن‎ ‎مردم‎ ‎تاثیر‎ ‎نخواهد‎ ‎داشت،‎ ‎به‎ ‎خاطر‎ ‎اینکه‎ ‎مردم‎ ‎اینها‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎یک‎ ‎چارچوب‎ ‎کلی‎ ‎تصویر‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎و‎ ‎تصمیم‎ ‎می‎ ‎گیرند. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎ویژگی‎ ‎های‎ ‎این‎ ‎تصویر‎ ‎کلی‎ ‎چیست؟‎‎
‎ ‎
این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎آنها‎ ‎هشت‎ ‎سال‎ ‎حکومت‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎والان‎ ‎چهار‎ ‎سال‎ ‎حکومت‎ ‎اصولگریان‎ ‎را‎ ‎تجربه‎ ‎کرده‎ ‎اند. اینها‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎هم‎ ‎مقایسه‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎وتصمیم‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎برای‎ ‎رای‎ ‎دادن‎ ‎به‎ ‎کاندیدای‎ ‎مورد‎ ‎نظر‎ ‎خود‎ ‎می‎ ‎گیرند.
‏‎ ‎‎ ‎
‎‎چه‎ ‎چیزی‎ ‎باعث‎ ‎می‎ ‎شود‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎اصولگرایان‎ ‎رای‎ ‎ندهند؟‎‎
‎ ‎
اصولگرایان‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎چهار‎ ‎سال‎ ‎مهمترین‎ ‎شعارهایشان‎ ‎اقتصادی‎ ‎بوده‎ ‎است‎ ‎واز‎ ‎جمله‎ ‎اینکه‎ ‎می‎ ‎خواهند‎ ‎نفت‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎سر‎ ‎سفره‎ ‎مردم‎ ‎ببرند. اینکه‎ ‎عدالت‎ ‎محور‎ ‎باشند،‎ ‎اشتغال‎ ‎ایجاد‎ ‎کنند‎ ‎و‎ ‎وضع‎ ‎فقرا‎ ‎بهتر‎ ‎شود،‎ ‎قشر‎ ‎متوسط‎ ‎جامعه‎ ‎وضعیتش‎ ‎بهتر‎ ‎شود‎ ‎و.... اما می‎ ‎بینیم‎ ‎که‎ ‎هیچ‎ ‎کدام‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎شعارها‎ ‎محقق‎ ‎نشده‎ ‎است. ضمن‎ ‎اینکه‎ ‎می‎ ‎بینیم‎ ‎یک‎ ‎سری‎ ‎فشارهای‎ ‎فرهنگی‎ ‎و‎ ‎اجتماعی‎ ‎هم‎ ‎بر‎ ‎مردم‎ ‎وارد‎ ‎شده‎ ‎است. در‎ ‎این‎ ‎مدت‎ ‎برخورد‎ ‎با‎ ‎نهادهای‎ ‎مدنی‎ ‎وفعالان‎ ‎آن‎ ‎بسیار‎ ‎بیشتر‎ ‎شده‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎کسانی‎ ‎که‎ ‎می‎ ‎خواستند‎ ‎در‎ ‎عرصه‎ ‎جامعه‎ ‎مدنی‎ ‎فعال‎ ‎باشند،‎ ‎به‎ ‎نحوی‎ ‎مورد‎ ‎تعرض‎ ‎واقع‎ ‎شدند. سیاست‎ ‎خارجی‎ ‎این‎ ‎دولت‎ ‎هم‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎چهار‎ ‎سال‎ ‎جز‎ ‎هزینه‎ ‎برای‎ ‎ماكشور‎محصول‎ ‎دیگری‎ ‎در‎ ‎برنداشته‎ ‎است. مردم‎ ‎اینها‎ ‎را‎ ‎می‎ ‎بینند‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎گذشته‎ ‎مقایسه‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎وتصمیم‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎بر‎ ‎اساس‎ ‎آن‎ ‎می‎ ‎گیرند. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎شما‎ ‎اشاره‎ ‎کردید‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎انتخابات‎ ‎گذشته‎ ‎تعدد‎ ‎کاندیداهای‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎باعث‎ ‎شد‎ ‎که‎ ‎نتوانند‎ ‎در‎ ‎انتخابات‎ ‎موفق‎ ‎شوند. این‎ ‎دوره‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎این‎ ‎مساله‎ ‎مواجه‎ ‎خواهیم‎ ‎بود؟‎

‎ ‎اینکه‎ ‎الان‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎چند‎ ‎کاندیدا‎ ‎دارند‎ ‎برمی‎ ‎گردد‎ ‎به‎ ‎شرایط‎ ‎موجود‎ ‎واین‎ ‎حقیقت‎ ‎که‎ ‎ما‎ ‎فکر‎ ‎می‎ ‎کنیم‎ ‎این‎ ‎موضوع‎ ‎به‎ ‎صلاح‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎چند‎ ‎تریبون‎ ‎داشته‎ ‎باشند‎ ‎و‎ ‎فضارا‎ ‎باز‎ ‎کنند‎ ‎که‎ ‎حرفهایشان‎ ‎را‎ ‎بزنند. ولی‎ ‎در‎ ‎موقع‎ ‎انتخابات‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎با‎ ‎یک‎ ‎نامزد‎ ‎وارد‎ ‎خواهند‎ ‎شد،چرا‎ ‎که‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎این‎ ‎تجربه‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎دوره‎ ‎قبل‎ ‎داشته‎ ‎اند‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎روی‎ ‎این‎ ‎تاکید‎ ‎دارند‎ ‎که‎ ‎یک‎ ‎کاندیدا‎ ‎داشته‎ ‎باشند. در‎ ‎نهایت‎ ‎اصلاح‎ ‎طلبان‎ ‎با‎ ‎یک‎ ‎کاندیدا‎ ‎وارد‎ ‎انتخابات‎ ‎خواهند‎ ‎شد. ‏‎ ‎‎ ‎

‎‎آیا‎ ‎در‎ ‎انتخابات‎ ‎اصولگرایان‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎یک‎ ‎کاندیدا‎ ‎وارد‎ ‎خواهند‎ ‎شد؟‎‎
‎ ‎
بله. برداشت‎ ‎من‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎آنها‎ ‎با‎ ‎یک‎ ‎نامزد‎ ‎وارد‎ ‎انتخابات‎ ‎می‎ ‎شوند‎ ‎که آن‎ ‎هم‎ ‎آقای‎ ‎احمدی‎ ‎نژاد‎ ‎است. ‏

February 22, 2009

انتخابات فرصتي براي ميرحسين موسوي

روزنامه اعتماد - ميرحسين موسوي توانست دوران جنگ را با کمترين تنش و هياهو سپري کند و کشور را با اتخاذ سياست هاي صحيح از دام جنگ بيرون آورد و کارنامه درخشاني از خودش بر جاي بگذارد. درايت وي در دوران نخست وزيري اش جهت کنترل اقتصاد و تامين بودجه براي جنگ تحميلي با توجه به نوپا بودن جمهوري اسلامي در عرصه جهاني پس از انقلاب ستودني است. اما ايشان پس از اينکه از قدرت کنار رفت، کاملاً از عرصه سياست کناره گيري کرد و بيش از يک دهه هيچ فعاليت سياسي انجام نداد. يکي از مشکلات جامعه ايراني ضعيف بودن حافظه تاريخي است و اين امر باعث شده نسل هاي بعدي انقلاب شناخت کمتري نسبت به فعاليت ها و سياست هاي وي پيدا کنند.

اگر ايشان تصميم جدي براي حضور در انتخابات رياست جمهوري دارند بايد حضور فعال تري در عرصه سياست داشته باشند. البته ميرحسين در روزهاي اخير چند مصاحبه و سخنراني داشته اما اين کافي نيست و براي حضور در انتخابات رياست جمهوري بايد فعاليت هاي سياسي شان را جدي تر پيگيري کنند. نسل فعلي شناختي از تفکرات وي ندارد و او بايد نظرات خود را در مورد مسائل روز به صراحت بيان کند تا شناخت از وي براي نسل امروز بيشتر شود.

از مجموع صحبت هاي اخير ايشان مي توان فهميد وي همپاي قشر اصلاح طلبان است و تمايل بيشتري به تفکرات اين طيف دارد. نگاه به حاکميت قانون و مردمسالاري در اصلاح طلبان تمايز بارزي نسبت به طيف هاي سياسي ديگر دارد و مي توان ميان صحبت هاي اخير ميرحسين موسوي گرايش وي را به طيف اصلاح طلبان به راحتي پيدا کرد. البته همان طور که اشاره کردم او بايد فعاليت خود را در عرصه سياسي کشور گسترش دهد. نسل سوم بايد با فعاليت هاي ميرحسين موسوي در دوران نخست وزيري اش آشنا شود و اين خلاء اطلاعاتي از شخصيت ميرحسين را مي توان ميان جوانان حس کرد زيرا اکثر جوانان شناختي نسبت به ديدگاه هاي وي در موضوعات مختلف و تصميماتي که در دوران نخست وزيري در بحران هاي مختلف گرفته، ندارند. من اطمينان دارم اگر ايشان فعاليت هاي سياسي اش را گسترش دهد طيف هاي گوناگوني از جوانان دوباره به اصلاحات روي خواهند آورد و جريان اصلاحات جان تازه يي خواهد يافت. من حضور ايشان را در عرصه سياسي کشور مغتنم مي شمارم. وي توانايي رساندن اصلاحات را به راس قدرت دارد. البته اين امر مستلزم اين است که وي با شفافيت کامل نظرات خود را بيان کند. جريان اصلاحات براي دستيابي به جايگاه واقعي خود نياز به افرادي مثل ميرحسين موسوي دارد و من اين فرصت را مغتنم مي دانم.

February 18, 2009

اقتصاد ایران ورکود تورمی

در ادبیات اقتصادی تا دهه شصت میلادی « رکود » ، که پیامد آن افزایش شدید نرخ بیکاری بود ، ناشی از کاهش سرمایه گذاری و اشتغال و نرخ رشد اقتصادی برشمرده می شد ، و « تورم » ، که پیامد آن توزیع ناعادلانه درآمد و افزایش شکاف طبقاتی و کاهش قدرت خرید دهک های درآمدی فقر بود ، ناشی از رونق اقتصادی و افزایش نرخ رشد اقتصادی ، و رابطه بین ایندو از طریق چرخه های ادواری تجاری و منحنی فیلیپس توجیه و تحلیل و برهمین پایه سیاست های اقتصادی مناسب برای مواجهه با ایندو پدیده اقتصادی در کشورهای صنعتی اتخاذ و اجرا می شد اما ظهور همزمان پدیده « رکود تورمی » در دهه هفتاد میلادی ، و در سال هایی که قیمت نفت افزایش شدید یافته بود ، این کشورها را با شرایط جدیدی مواجه ساخت و به فکر چاره جویی تازه انداخت که شرح آن در این مقال مقصود نیست . هم اکنون شاهد ظهور دو باره یک چنین پدیده ای در کشورهای صنعتی به عنوان پیامد بحران مالی حادث هستیم و علائم بارز آنرا می توان در کاهش همزمان نرخ رشد اقتصادی و افزایش نرخ بیکاری و تورم مشاهده کرد با این تفاوت که در دوره اخیر بدلیل جهانی شدن اقتصاد سرریز این بحران دامنگیر همه کشورهای جهان شده است و کم و بیش نشانه های ظهور « رکود تورمی » را در اقتصاد همه کشورها می توان مشاهده کرد .

هرچند « اقتصاد ایران » در سال های اخیر بدلائلی ارتباط چندان فعالی جز از ناحیه فروش نفت و واردات با اقتصاد جهانی نداشته است و طبعا باید کمترین تاثیر پذیری را از بحران مالی و اقتصادی حادث در کشورهای صنعتی داشته باشد اما ظاهرا همین ارتباط بعلاوه اجرای سیاست های نادرست اقتصادی دولت نهم برای ظهور پدیده « رکود تورمی » در « اقتصاد ایران » کفایت می کرده است . اگر دولتمردان کاهش نرخ رشد اقتصادی کشورهای صنعتی به حدود 3 درصد و افزایش نرخ بیکاری و تورم به بالای 7 درصد در این کشورها را بحران نامیده و بعضا منتظر فروپاشی و سقوط آنها هستند نمی دانم در مورد کاهش نرخ رشد اقتصادی ایران به همین حدود و افزایش نرخ بیکاری به حداقل حدود 12 درصد و تورم به 25 درصد را چه نام می نهند و منتظر چه رخدادی هستند؟
« اقتصاد ایران و رکود تورمی » موضوعی است که به ویژه در این ایام ، که بحث رسیدگی به لایحه بودجه سال آینده کشور در مجلس داغ و جاری است ، باید به جد مورد توجه و تامل و تدبیر نمایندگان قرار گیرد . از نظر این نویسنده با اینکه دولت نهم بدلیل اتخاذ سیاست های اشتباه اقتصادی و به ویژه عدم توجه به اجرای قانون برنامه چهارم توسعه و هزینه درآمد افسانه ای نفت در چهارسال گذشته بیشترین سهم و نقش و مسئولیت را در بوجود آوردن یک چنین وضعیتی برای « اقتصاد ایران » داشته است ، و لایحه بودجه تقدیمی نیز کمترین نشانی از توجه دولت به این موضوع ندارد ، بر نمایندگان مجلس هشتم که برای اولین بار به رسیدگی لایحه بودجه ورود پیداکرده اند و در واقع در آزمونی سخت برای سامان بخشیدن به اقتصاد ایران در سال آتی حضور یافته اند ، لازم و بلکه واجب است کمال دقت و تدبیر را در رسیدگی و تصویب قانون بودجه بکار بندند بگونه ای که « اقتصادایران » بتواند با کمترین تنش و هزینه شرایط « رکود تورمی » را پشت سرگذارد و از اینروست که مجلس باید با احتیاط تمام در تامین منابع و تخصیص آنها به مصارف جاری و عمرانی گام بردارد . سال آتی که سال انتخاباتی است و طبعا خود این موضوع بر وضعیت رکودی اقتصاد ایران دامن می زند ، سالی سخت برای اقتصاد ایران است اما در عین حال انتخابات می تواند راه های جدیدی را بروی اقتصاد ایران برای عبور از شرایط « رکود تورمی » بگشاید و از اینروست که یکی از مهمترین موضوعاتی که می تواند افق انتخاب را بروی شهروندان ایرانی باز نماید برنامه و سیاست های اعلام شده از سوی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم برای مواجهه با این وضعیت و رهایی « اقتصاد ایران » از دام بحرانی است که درآن گرفتار آمده است و باید امیدوار بود که انتخابات آتی به فرصتی برای مشارکت حداکثری مردم و انتخاب رئیس جمهوری بینجامد که بتواند کشتی طوفان زده « اقتصاد ایران » را بسلامت به ساحل پیشترفت و توسعه برساند .

February 11, 2009

موزه عبرت

یکی از اقدامات اصلاحی دولت خاتمی تبدیل زندان کمیته مشترک به « موزه عبرت » بود به امید آنکه عبرت آموز حکومتگران ما باشد . تقریبا می شود گفت کمتر زندانی سیاسی مبارزی را در دوران رژیم پهلوی و سال های پس از 50 می توان یافت که پایش به این زندان نرسیده باشد و ماندن در سلول های تنگ و تاریک این زندان را تجربه نکرده باشد ، البته در تبدیل این زندان به موزه عکس مشهورترین ها شان که کم و بیش صاحب مقام و منصبی در جمهوری اسلامی شده اند را با سلولی که در آن بوده اند در معرض عبرت همگان قرار داده اند اما به نظر من این موزه بیش و پیش از همه به درد همین افراد می خورد و لاغیر.

روزگاری مقاله ای می خواندم بسیار آموزنده و عبرت آنگیز ! در آن مقاله آمده بود که پس از جنگ جهانی دوم نهضت های آزادیبخش بسیاری در کشورهای مستعمره برای رهایی از چنگال استبداد و استعمار شکل گرفت و کشورهای زیادی در آسیا و افریقا به تدریج آزاد شدند و سرنوشتشان بدست خودشان افتاد اما رهبرانی که خود از درون زندانها و آتش و خون برآمده بودند خود پش از چندی بجان هم افتادند و زندان و شکنجه و...براه انداختند و بعضا استبدادی بدتراز قبل بنیان گذاشتند و اینکه انقلاب فرزندان خود را می خورد را به اثبات رساندندو...یکی از همان ها که زنده مانده است همین آقای موگابه در زیمبابوه است که به هیچوجه حاضر به ترک قدرت آنهم پس از چهل سال نیست و مردم این کشور را به روزی سیاهتراز دوران استعمار نشانده است !
من خیلی به خواندن کتاب های مرتبط با فعالیت گروههای مبارز زمان شاه و نحوه عمل ساواک و زندانها در آندوران علاقمند هستم و تقریبا غالب کتابهای منتشره در این زمینه را خوانده ام و از همه آنها نکته را دریافته ام و آن همه آنانی که در جریان دستگیری و سرکوب مبارزان آن دوره شرکت داشتند خیال می کردند که با این کارشان اسباب بقا و پایداری رژیم پهلوی را فراهم می سازند و این در حالی بود که با زندانی کردن هرفرد نیروی تازه ای را به خیل مبارزان با رژیم اضافه می کردند و زندانها به محل آموزش و تکثیر مبارزه تبدیل شده و سندی برای ظلم و دیکتاتوری ، واینگونه بود که هرچه آنها بر سرکوب می افزودند بر سرعت مبارزه و روند انحطاط رژیم افزوده می شد و درحیرتم که چرا این موضوع عبرت حکومتگران کنونی ما نیست ؟ و چرا فکر نمی کنند که نوع برخورد آنان با دگر اندیشان و مخالفان و منتقدان از هر قشری راهگشای مشکل نیست ؟ و چرا به راه های دیگر و از جمله تحمل آنها و گشودن درهای سیاسی و اجتماعی بروی آنان فکر نمی کنند ؟ وچرا نمی پذیرند که تجربه ها را نباید دوباره تجربه کرد ؟ و فراموش کرده اند کسی که تجربه ها را بخواهد دوباره تجربه کند آیا راه ندامتی خواهد داشت ؟
در سی سالگی پیروزی انقلاب اسلامی البته جشن و چراغانی و تعریف و تمجید و... بسیار می شود و نوشتن اینگونه جایی ندارد و برای من نیز نوشتن این مطلب بسیار تلخ بود اما فکر می کنم که دستاوردهای انقلاب ما پس از سی سال احتیاج به بازنگری و ارزیابی فراوان دارد و به نظرم در زمینه آزادی و حقوق شهروندی نظام برآمده از انقلاب دچار انجراف و کجی شده است و آنچه امروز ما از عمل حکومتکران در بند و بست می بینیم هیچ انطباقی با آرمان آزادی که مردم شعارش را دردوران انقلاب می دانند ، ندارد و ازاینرو امیدوارم برای همه آنانی که هنوز سر درگرو انقلاب اسلامی دارند "موزه عبرت " را فراموش نکنند و کاری نکنند که " موزه عبرت " دیگری در راه باشد .

February 4, 2009

تا روز انتخابات هزار اتفاق مي افتد

با علي مزروعي، عضو دفتر سیاسی جبهه مشارکت ايران اسلامي، در باره روند انتخاب کانديداي نهايي ‏اصلاح طلبان در انتخابات رياست جمهوري مصاحبه کرده ايم. وي روند موجود انتخاب کانديداي نهايي ‏هواداران اصلاحات را نگران کننده نمي داند و معتقد است: "حضور هم آقاي خاتمي و هم آقاي موسوي در ‏انتخابات مي تواند براي اصلاح طلبان امکان مانور بيشتري را ايجاد کند." اين گفت و گو در پي مي آيد.‏


‏آقاي مزروعي، چندي است اصلاح طلبان در اين سردرگمي به سر مي برند که بالاخره آقاي ‏خاتمي وارد انتخابات مي شوند يا آقاي موسوي. از آخرين تحولات چه خبر؟

من تعبير سردرگمي راقبول ندارم. من فکر مي کنم آن هايي که دنبال بحث انتخابات هستند، کاملا از جريان ‏خبر دارند. بحث طرح آقاي موسوي هم نشان داد که ظرفيت اصلاح طلبان خيلي بيشتر از آن چيزي است که ‏طرف مقابل فکر مي کرد. الان هم خيلي اوضاع اصلاح طلبان نگراني ندارد. ‏


‏ چرا؟

براي اين که با اسامي اي که مطرح است، اصلاح طلبان به اندازه کافي مي توانند در ميدان انتخابات مانور ‏بدهند. با اينکه فکر مي کنم الان نشانه هاي بيشتري از علايم حضور آقاي خاتمي در انتخابات وجود دارد، باز ‏هم ما خيلي دنبال اين نيستيم که قطعا تکليف اين کار روشن شود. فکرمي کنيم حضور هم آقاي خاتمي و هم ‏آقاي موسوي در انتخابات مي تواند براي اصلاح طلبان امکان مانور بيشتري را ايجاد کند. فکر مي کنم هر ‏دوي اين دو نفر هم آمادگي حضور در صحنه را دارند و دوستان هم مشغول به انجام کارهاي خود هستند.‏


‏ يعني وضعيت فعلي را مطلوب مي دانيد؟‏

من هيچ مشکلي در اين مساله نمي بينم.‏


‏ در اين فاصله کمي که تا انتخابات باقی مانده است، فکر نمي کنيد اين وضعيت به اصلاح طلبان ‏ضربه بزند؟‏

چرا ضربه بزند؟


‏ بالاخره وضع کانديداي نهايي مشخص نيست، ستادها تشکيل نشده و...

الان همه دارند کار خودشان را انجام مي دهند. حتما نبايد تابلو داشته باشد.‏


‏ يعني در حال حاضر اصلاح طلبان دارند به موازات هم براي آقاي خاتمي و آقاي موسوي فعاليت ‏مي کنند؟‏

موازاتي نيست. فکر نمي کنم هيچ تفاوتي وجود داشته باشد بين دوستاني که علاقه مندي به آقاي خاتمي دارند يا ‏به آقاي موسوي. همه آن ها در يک مسير با هم هم جهت هستند.‏

‏ يعني تحليل شما اين است که در صورت عدم حضور آقاي خاتمي، همه اصلاح طلبان به سمت ‏آقاي موسوي خواهند رفت.

برداشت من اين است. درباره همه چيز مي توان بحث کرد، اما مهم جهت گيري کلي و نگاهي است که اين دو ‏دارند و بايد به آن نگاه کرد. در اين زمينه من تفاوتي ميان دو کانديدا نمي بينم. ‏


‏ نظرات اصلاح طلبان نسبت به دهه 60 تفاوت هاي زيادي پيدا کرده است. آيا نظرات جديد اصلاح ‏طلبان با نظرات آقاي موسوي – اگر نگوييم منطبق – مشابه است؟‏

ببينيد در يک مصاحبه اين طوري که نمي توان ديدگاه و نظرات افراد را تحليل کرد. مهم اصل و لب نظرات ‏افراد است. آقايان خاتمي و موسوي هر دو به يک اندازه به مردم سالاري وآزادي و... اعتقاد دارند. مهم ‏اهدافي است که در ذهن اين هاست. ممکن است روش هاي متفاوتي داشته باشند، ولي در اين که آرمان هاي ‏اصلاح طلبي مشترک است، هيچ ترديدي وجود ندارد. ‏


‏ خب قبل از مطرح شدن آقاي موسوي، کس ديگري نبود که در هدف با شما اشتراک داشته باشد، ‏اما روش هاي مختلفي داشته باشد؟

چرا، آن ها هم اگر آمده بودند خيلي خوب بود.‏


‏ من درباره آقاي کروبي صحبت مي کنم. ايشان که زودتر از همه اعلام کانديداتوري کرده ‏بودند.

ما که از حضور آقاي کروبي استقبال مي کنيم. ايشان هم هست و ظرفيتي است براي اصلاحات.‏


‏ چرا از ايشان حمايت نمي کنيد. ايشان که بالاخره تجريه رياست بر مجلس ششم هم ‏داشتند.

بنده و دوستانمان با يک حرکت جمعي پيش مي رويم. در آن حرکت جمعي، بحث هايي که شده است به اين ‏نتيجه رسيده اند که کانديداي ما آقاي خاتمي است، همان طور که جمع ديگري به اين نتيجه رسيده اند که ‏کانديداي آنها آقاي کروبي است. اين ها به ميدان آمده اند. هنوز تا ثبت نام و روز انتخابات هزار اتفاق ممکن ‏است بيفتد. اين ها همه نشان دهنده ظرفيت انتخاباتي اصلاح طلبان است. تصور من هم اين است که اصلاح ‏طلبان حتما با يک کانديدا در انتخابات شرکت مي کنند و ولي هيچ دليل ندارد از الان بگوييم فقط يک نفر.‏


‏ شايد درباره آقاي خاتمي، حرکت جمعي بوده باشد، اما بحث آقاي موسوي فقط از سوي آقاي ‏خاتمي و ناگهاني اعلام شد و نه از طرف شما يا جمع تان.

بله. ولي بعد که مطرح شد، بحث شد و دوستان ما اين گزينه را کاملا پذيرفتند که اگر به هر دليلي آقاي خاتمي ‏نيامد، گزينه ما آقاي موسوي است. ‏


‏ اگر سکوت آقاي موسوي را در نظر نگيريم، عده اي معتقدند در بحث اهداف و موضع گيري ها و ‏نظرات آقاي کروبي خيلي به شما نزديک تر هستند تا آقاي موسوي.‏

وقتي مي خواهند نسبت به آدم ها تصميم بگيرند، اين تصميم گيري بر مي گردد به نوع شناخت، علايق، روابط ‏و خيلي پارامترهاي ديگر. دوستان ما در هنگام تصميم گيري آقاي خاتمي را انتخاب کردند – که آقاي کروبي ‏هم مطرح نبودند – و بعد هم بحث آقاي موسوي مطرح شد، دوستان ايشان را پذيرفتند. اگر آقاي خاتمي و آقاي ‏موسوي نبودند، شايد درباره آقاي کروبي هم اين بحث ها مطرح مي شد. ‏


‏ آقاي مزروعي، حالا تصور مي کنيد آقاي خاتمي يا آقاي موسوي قادر به پيروزي در انتخابات و ‏پيش بردن ظرفيت هاي اصلاح طلبي هستند؟‏

هدف اوليه ما پيروزي اصلاح طلبان است. گفته اند چون که صد آمد نودهم پيش ماست. هدف نزديک ما پيروزي ‏در انتخابات است. فعلا هم که ما داريم ظرفيت هاي انتخاباتي خودمان را نشان مي دهيم. ‏


‏ آقاي مزروعي، حس مي کنم شما از وضعيت فعلي و اين بحث که هم آقاي موسوي و آقاي خاتمي ‏فعلا در صحنه باشند و چند روز مانده به انتخابات وضعيت روشن شود، ناراضي نيستيد.‏

من اين طور باور دارم.‏
روز انلاین
حسين محمدي
[email protected]

 

all right reserved for dreamdesign.ir  - © Copyright 2007