آروزی محال!

فردا روز اول مهر است و بازشدن مدارس و دانشگاهها در کشورمان، و موجی از کودکان و نوجوانان و جوانان کیف به دوش که روانه دانش آموزی می شوند و رو به سوی آینده دارند. برای امثال من که دوران میانسالی را پشت سر می گذارد و بسوی پیری گام می زنم ناچار رو به گذشته دارم و حسرت دورانی را می خورم که برای دانش آموزی پا به مدرسه گذاشتم و به رغم همه سختی ها و فقری که خانواده ما دچار آن بودم توانستم تا دانشکاه خود را بالا بکشم. اینروزها وقتی به گذشته فکر می کنم بهترین دوران زندگی ام در همین دانش آموزی به ویژه دوران دانشجویی بوده است و به این « آرزوی محال » فکر می کنم که ای کاش دوباره دانشجو می شدم! و البته امیدوارم همه آنانی که اینروزها در این مقام نشسته اند قدر و قیمت این ایام و فرصت را بدانند تا مانند من در ایام میانسالی و پیری حسرت اینروزها را نخورند!بیاد ایام دانش آموزی عکسی از آن دوران را که دانش آموز سال دوم دبیرستان حافظ ابونعیم اصفهان بودم در سال ۱۳۵۰ گذاشته و نمی دانم خیل همشاگردی هایی که در این عکس هستند اکنون در چه مفامی و کجای این کره ارض بسر می برند و چه تعدادی از آنها زنده اند و چه تعدادی به رحمت خدا رفته اند!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *