مذاکره وادبیات مذاکره

حال که بحمدلله به رغم فراز و نشیب های بسیار مذاکرات هسته ای در دولت روحانی به سرانجام توافق رسید و فصل تازه ای برای بازی کشورمان در عرصه جهانی گشوده گشت و باید امیدوار بود که بشود از این فرصت تاریخی با عقل و تدبیر درعرصه داخلی و خارجی برای توسعه و رفاه مردم استفاده کرد، بد نمی دانم که به بازنشر یادداشتی بپردازم که در ۷ دیماه سال ۸۵ در این باره نوشته ام، نوشته ای که آنزمان و البته تا زمان پایان حاکمیت یکدست اقتدارگرایان بدان توجه نشد و هزینه های سنگینی را برکشور و مردم تحمیل کرد اما با روی کارآمدن دولت روحانی اینراه در پیش گرفته شد و توافق نشان داد که می شود اینگونه با دنیا کنار آمد و بهره برد! متن یادداشت این بود :
مذاکره وادبیات مذاکره
ظاهرا در کشورما واژه ها واصطلاحات هم مثل آدمها تقسیم به خودی وغیر خودی می شوند بسته به اینکه چه افرادی از آنها استفاده کنند. بطور مثال واژه “مذاکره” در طول سالهای پس از انقلاب تقریبا واژه منحوسه ای بشمار می رفت(عین تعبیر شیخ فضل الله نوری در باره واژه ازادی) به ویژه در دوران اصلاحات که کاربرد این واژه از سوی اصلاح طلبان ذنب لایغفر وسازش با دشمن و…بود وحتی یکبار کار به جایی کشید که ریئس دادگستری وقت استان تهران (آقای علیزاده) مصاحبه واعلام کرد از این پس هر کس دم از “مذاکره با آمریکا ” زند سروکارش با دادگاه (بخوانید کرام الکاتبین) است و…اما از روزگاری که اقتدارگرایان کل قدرت وحاکمیت را بدست گرفته وحکومت یکدست ویکپارچه ای را درست کرده اند کم کم این واژه هم منحوسیت غیرخودی بودن را از دست داد وبا آب سحرآمیز مهرورزی دولت غسل تعمید یافت بگونه ای که شما در هر مصاحبه وسخنرانی و…دست اندرکاران سیاست خارجی وپرونده هسته ای غیر ممکن است کاربرد چندین باره این واژه را شاهد نباشید وآقایان اعلام نکنند که حاضر به مذاکره وتعامل با عالم وآدم واز جمله آمریکا نیستند! البته با ادبیات خاصی که هیچ رنگ وبوی سازش وعقب نشینی وعدول از ارزشها و…را نداشته باشد والقای مذاکره از موضع برتر وبالا را داشته باشد.
یکی از چهره های ممتازوبرجسته این بازی آقای علی لاریجانی است .او که قبل از دبیری شورای امنیت ودر ژشت نامزد ریاست جمهوری تیم مذاکره کننده هسته ای دوران خاتمی را به دادن دُرِّ غلطان وگرفتن آب نبات چوبی در مذاکرات متهم ومذاکره با اروپا را وقت تلفی می نامید پس از روی کار آمدن ومسئول پیگیری پرونده هسته ای شدن مدتی با همین ذهنیت وادبیات تلو تلو خورد تا دوریالی اش جا افتاد وپس از یک گردش کامل به شرق و سمبه پر زور حوادث روزگار ناچار از روی آوری به غرب و” مذاکره ” با اروپا ( انگلیس،فرانسه وآلمان) شد و البته بدون آب نبات چوبی باز گشت وسرنوشت پرونده هم به تصمیمات شورای امنیت حواله شد. با این حال همین حضرت آقا که روزگاری هرگونه مذاکره با اروپا را وقت تلف کردن وفرصت سوزی می دانست در این شرایط خواستار باز گشت اروپائیان به پای میز مذاکره است وبهترین راه حل پرونده هسته ای راهم” مذاکره” البته با ادبیات خاص ایشان می داند.
اما در مورددولت احمدی نژاد که بر پایه مهرورزی جز محبت ومهر وهمدلی در عالم نمی بیند واز این رو ریئس دولت نامه های پی در پی مهرورزانه به بوش ،مرکل ،شیراک ،پرودی،…نوشته وانها را به “مذاکره” ومهرورزی در مورد مسائل جهانی وخدمت به بندگان خدا دعوت کرد دیگر حرفی نمی توان زد. الحق والانصاف از این دولت در تعامل با جهان بهتر از این نمی توان یافت البته با این شرط که آنها پیشاپیش حق ایران ومدعاهای آقای احمدی نژاد را به رسمیت شناخته وخود را تسلیم حق نمایند! به نظرم مرور مواضع وسخنان دولتمردانی که از لفظ “مذاکره” بصورت انبوه استفاده می کنند بخوبی نشان می دهد که “ادبیات مذاکره “ای ایشان هیچ سنخیتی با خواست “مذاکره”ای ایشان ندارد. بطور مثال و سر دستی واز آنجا که اینروزها بحث مذاکره آمریکا با ایران بر سر مسائل عراق مطرح است به این جمله آقای احمدی نژاد توجه کنید:”حاضرم به خروج آمریکا از باتلاق عراق کمک کنم.” خوب معلوم است که اینگونه بیانات چه پیامی دارد؟ به عبارتی با دست پس زدن وبا پا پیش کشیدن است!آقا هم می خواهد کمک ومذاکره کند و هم منت نهد که طرف را از باتلاق نجات می دهد ولابد طرف مقابل باید بهای گرانی از این بابت بپردازد! اقتدارگرایان حاکم پس از پاکسازی واژه “مذاکره” در پاکسازی “ادبیات مذاکره” بدلیل مواضع قبلی شان وطرفداران صادق واصولی شان فرو مانده اند ودر گردابی از تناقض گفتاری ورفتاری گرفتار مانده اند که البته حاصلش فرو ماندگی وفرو رفتگی کشور وملت در گرداب مسائل ومشکلات اقتصادی واجتماعی است، وتا زمانی که از این تناقض وگرفتاری رهایی نیابند، که بعید می نماید رهایی یابند، در بر همین پاشنه می چرخد که تاکنون چرخیده اندو نتیجه ای عاید کشور ومردم ایران نمی شود. این یک اصل بدیهی به شمار می رود که برای انجام هر مذاکره ای باید از ادبیات مناسب استفاده کرد وشرط اول در این راه احترام گذاشتن به طرف مقابل است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *