یادباد آن روزگاران یاد باد!

ا


امروز به همت حنیف به عکس های زیرخاکی خودم دست یافتم و یکی از عکس ها مرا برد به دیار ایثارگران و مدافعان بی منت وطن، و حیفمم آمد که یادی از این شهدای عزیز نکنم. این عکس متعلق به زمستان سال ۶۱ است که من برای مدتی به جبهه ( دارخوین ) رفته بودم و این عکس را با همولایتی مارچینی خودم که همه نوجوان بودند و در دوران جنگ چهار نفرشان به شهادت رسیدند، گرفتم. از سمت راست شهیدان مرتضی مهدی پور و عباس مزروعی، و از سمت چپ نجار و حسن مزروعی ( پسر عمه ام ). نمی دانم خداوند چه سرنوشتی را برای من رقم زده است اما هرچه فکر می کنم اینکه چه جان های پاک و جوانان برومندی برای این انقلاب و نظام فدا شده است، و من با چه جان سختی هنوز زنده ام! و حالا با چه وضعیت و مسائلی مواجه هستم؟ دعا می کنم که خداوند عاقبت من و همه آنانی را که دستی در مسئولیت اداره کشور و این نظام برآمده از خون هزاران هزار شهید دارند، ختم به خیر گرداند و در روز قیامت شرمنده این شهیدان نباشیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *