نظامیان و انتخابات

    یکی از مباحث داغ سال های اخیر میزان و دامنه دخالت نظامیان ( بطور مشخص سپاه و بسیج ) در انتخابات بوده است . در سال های اولیه انقلاب که بوی دخالت نظامیان در مناقشه های سیاسی بین جناح های درونی و انتخابات بوجود آمد امام خمینی به صراحت از نظامیان خواست که بین کار سیاسی و نظامی یکی را انتخاب کنند چراکه ورود نظامیان به سیاست را مخل به کار نظامی و به فساد و تفرقه کشیدن نیروهای نظامی دانستند و اینگونه بود که نیروهای نظامی در زمان امام جرئت ورود به مسائل و مناقشات سیاسی جناحی و انتخابات را نداشتند و البته این توجه و توصیه امام در قالب قانون برای نیروهای مسلح درآمد و شرط ورود و استخدام در آنها شد . نکته اینکه به رغم اینها امام در وصیت نامه خود هم چند بار بر پرهیز نظامیان از ورود به مناقشات سیاسی و انتخاباتی تصریح و تاکید کردند .

پس از رحلت امام و برهم خوردن آرایش نیروهای سیاسی بتدریج شاهد ورود نظامیان به عرصه سیاست هستیم بگونه ای که در انتخابات مجلس پنجم برخی نیروهای سپاه و بسیج به نفع نامزدهای جناح محافظه کار و برخلاف قانون و فرمایشات امام وارد عرصه شدند و البته این در شرایطی بود که هم اینان با تمسک به بندی از وصیت نامه امام خود را مامور امربه معروف و نهی از منکر دانسته و به هر مجلس و محفلی که درست نمی دانستند حمله کرده و تا آتش زدن کتابفروشی و سینما و…به پیش می رفتند . متاسفانه عدم برخورد با این جریان کار را بجایی رساند که تعدادی از فرماندهان نظامی به صدور اعلامیه هشدار به رئیس جمهور خاتمی پرداختند و….وسرانجام راه را برای تسخیر کرسی های مجلس و قوه مجریه توسط نظامیان هموار کردند و توانستند اینها را بدست آورند اما اینکه چقدر توانسته اند از اینها برای خدمت به مردم و تشکیل مجلس و دولتی کارآمد استفاده کنند و نظام جمهوری اسلامی ایران را ارتقاء دهند هم اکنون براحتی می توان دریافت که به بیراهه رفته اند حتی اگر همه قصدشان خیر بوده است .

جالب اینکه با هرنگاه و تحلیلی دخالت نظامیان در سیاست آنهم در شرایط کنونی دنیا که حتی در بیخ گوشمان در ترکیه و پاکستان نظامیان خودرا از سیاست بیرون کشیده اند ما شاهد دخالت روز افزون نظامیان ایرانی در سیاست هستیم و البته این دخالت با نوعی مغز شویی به نفع یک جناح سیاسی و علیه جناح سیاسی دیگر صورت می گیرد . از چاپ و توزیع انواع و اقسام بولتن ها و کتابها بگیر تا جلسات توجیهی و سخنرانی نوبه ای و اجباری برای نظامیان و حتی سربازان ! یکی از آشنایان که اخیرا برای گذارندن دوره آموزش سربازی به کرمانشاه رفته است تعریف می کرد که در روز ۱۷ اسفندماه آقای ذوالنور جانشین نماینده ولی فقیه در سپاه یکروز وقتشان را برای سخنرانی و توجیه این سربازان مصروف کرده و یک ریز از بام تا شام علیه اصلاح طلبان و آقای خاتمی که آن موقع نامزد بود و خواب ایشان را برهم زده بود ، سخن گفت .او  عامل قتل های زنجیره ای و حتی کشته شده سعید امامی را اصلاح طلبان معرفی کرده و دولت خاتمی را مسبب حوادث ۱۸ تیر دانسته و….و اینکه خاتمی حق نداشته است با این سوابق نامزد انتخابات شود و اگر بشود باید رد صلاحیت بشود و او باید در انتخابات سال ۸۰ هم رد صلاحیت می شد . والبته حمایت ایشان از دولت احمدی نژاد و اینکه شبانه و روز درحال خدمت به مردم است و اگر کاستی دارد و نتوانسته است مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم را بهبود بخشد بواسطه عدم همراهی مجلس است و…خوب ملاحظه می شود که سمت و سوی اینان در انتخابات به کجاست؟

خوشبختانه با انصراف آقای خاتمی دیگر خواب اینگونه نظامیان آشفته نیست و آنهائیکه اهل بخیه هستند بخوبی می دانند که انصراف آقای خاتمی ظاهری دارد و باطنی ! ظاهرش همین هایی که تا حالا دیده ایم اما باطنش تا زمان مناسب معلوم نمی شود و از این منظر انصراف آقای خاتمی برای امثال بنده روشن است و آنرا بنفع نظام و کشور می دانم چراکه هنوز ایشان نیامده برخی نظامیان شمشیر را از رو بسته و آماده نبرد و دخالت در انتخابات شده بودند . باید امیدوار بود که پس از انصراف آقای خاتمی دیگر بهانه ای برای دخالت نظامیان در انتخابات آتی نمانده باشد و مسئولان عالی رتبه هم این ظریفه را دریابند که دخالت نظامیان در سیاست همچون شمشیر دولبه است  و می تواند زهر مهلکی برای قوای نظامی عمل کند . متاسفانه نوع عملکرد نیروهای نظامی ( سپاه و بسیج) در سال های اخیر موجبات بدبینی و کاهش مجبوبیت نسبت به این نیروها را در مردم دامن زده است و اینرا براحتی می تواند با انجام یک نظر سنجی محک زد و این در حالی است که پشتوانه اصلی نیروهای نظامی در هرکشوری شهروندان آن هستند و باید امیدوار بود که جاه طلبی های برخی نظامیان مهار شود و آنها پایشان را از عرصه سیاست بیرون بکشند و اگر اصرار بر سیاست ورزی دارند لباس نظامی را از تن بدر آورند . به نظر من انتخابات آتی آزمونی برای ” نظامیان و انتخابات ” است و اینکه نظامیان چقدر حاضر هستند به قوانین و قواعد جاری در کشور و انتخابات و نیروهای مسلح احترام بگذاراند؟ والبته مسائل بسیاری در این باره می تواند مطرح شود که از آن می گذرم .                             

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *